در چارچوب پیمان همکاری ثبت اختراع (PCT)، زبان فارسی برای متقاضیانی که جمهوری اسلامی ایران را به‌عنوان «اداره دریافت‌کننده» (Receiving Office) انتخاب می‌کنند، در کنار زبان انگلیسی به‌عنوان یکی از زبان‌های رسمی و قابل پذیرش برای ارائه مستندات و ثبت اظهارنامه بین‌المللی به رسمیت شناخته شد.

این اقدام حقوقی مهم، گامی مؤثر در جهت کاهش موانع زبانی پیش روی مخترعان ایرانی و سایر فارسی‌زبانان در آغاز فرآیند ثبت بین‌المللی اختراع محسوب می‌شود و امکان دسترسی آسان‌تر آنان به نظام جهانی حمایت از اختراعات را فراهم می‌سازد. به رسمیت شناختن زبان فارسی در این فرآیند، علاوه بر تسهیل امور شکلی و اداری متقاضیان، می‌تواند به افزایش مشارکت نخبگان علمی و فنی فارسی‌زبان در عرصه‌های بین‌المللی مالکیت فکری منجر شود.

از منظر حقوق مالکیت فکری، این تحول نقش مؤثری در تقویت جایگاه زبان فارسی در متون رسمی، علمی و فنی ایفا کرده و بر اهمیت آن به‌عنوان زبانی کارآمد در حوزه فناوری و نوآوری تأکید می‌کند. این اقدام همچنین می‌تواند به ارتقای جایگاه حقوقی ایران در نظام بین‌المللی ثبت اختراع و گسترش تعاملات حقوقی در حوزه مالکیت فکری کمک نماید.

کارشناسان حقوقی، این تصمیم را اقدامی مثبت در راستای حمایت از مخترعان داخلی، توسعه نظام ثبت اختراع و پاسداشت زبان فارسی در عرصه‌های تخصصی و بین‌المللی ارزیابی می‌کنند.